Kościół żywi się nieszczęściem

Powyższy dialog księdza kretyna, z naiwnym wyznawcą wiary, jest niecałkowicie zmyślony. Został zainspirowany orędziem, jakie wygłosił abp. Stanisław Gądecki, przewodniczący Episkopatu Polski, w miniony piątek, podczas Nabożeństwa „Przebaczenia i Pojednania” na chwałę zbrodni wołyńskiej. Sygnatariuszem dokumentu był także metropolita kijowsko-halicki Światosław Szewczuk.

Gądecki plótł pobożne życzenia: „Należy budować relacje na zasadach, które czynią wszystkich nas lepszymi i budują państwo, które ma naprawdę twarde fundamenty.” Ambiwalentne banały: „Sprawy to bardzo bolesne z jednej strony a z drugiej strony, które nie jest wcale tak łatwo rozstrzygnąć”. W końcu mylnie sugerował, że niby potrzebna jest jakaś „prawda, na fundamencie której, zbuduje się pojednanie”. To oczywiście nieprawda – bo tak się nie da.

Jedynym psychoterapeutycznym zaleceniem Gądeckiego dla społeczeństwa polskiego było: jechać na Ukrainę aby wspólnie z potomkami morderców pomodlić się nad trupami Polaków. Braw dla księdza biskupa nie było. Takoż mniej więcej wygląda polityka Kościoła idioty, wobec społeczności obskurantów.

Przez pierwsze 30 lat mojego życia, podobnie zresztą,  jak większości mojego pokolenia, sprawa rzezi wołyńskiej nie istniała. Prawie nic o tym nie wiedziałem. Prawie oznacza, że na corocznych imieninach u cioci,  podpity wujek, smęcił zawsze to samo:

Ukraińcy obrzynali polskim kobietom piersi, odrąbywali głowy, szlachtowali siekierami,  nabijali na widły i kosy, defragmentowali piłami na żywca, rzezali nożami. Młotkami rozbijali dzieciom czaszki. Traktowałem to, jako mrożącą krew w żyłach krotochwilną opowiastkę. Nie łączyłem z rzeczywistością bardziej niż bajek Andersena o dziewczynkach z zapałkami. Nie mogę powiedzieć, że jakoś ta moja ignorancja mi ciążyła. W zasadzie w ogóle. Zwłaszcza, że Ukrainiec w Polsce był taką samą egzotyką, jak Indianin. I tak by mogło pozostać.