Mniej więcej co sześć lat, jak dobrze wyliczyłem, parlamentarzyści stają przed tym samym problemem. Byłoby to naprawdę irytujące, gdyby za każdym razem byli to ci sami ludzie. Można by jednak oczekiwać, że nowi parlamentarzyści zapoznają się z dorobkiem swoich poprzedników, aby nie musieć zaczynać pewnych prac koncepcyjnych od zera – i nie silić się na wyważanie otwartych drzwi.
W tej kadencji Sejmu powołano już nadzwyczajną komisję sejmową do sprawy: skrobać czy nie skrobać, kiedy wolno skrobać, kogo wolno skrobać, a kogo wyskrobać. Komisja jest nadzwyczajna – zapewne po to, by podkreślić rangę skrobania – choć deputowani pozostają zwyczajni, czyli niedouczeni. To nie wróży żadnego przełomu.
Spróbujmy zatem popchnąć sprawy do przodu, dostarczając wybrańcom narodu paliwa do przemyśleń. Może to wreszcie spowoduje zmianę paradygmatów – nie tylko u tych, którzy stanowią prawo, ale i u tych, którzy mu podlegają.
Ostatnio czytałem profesora Hartmana – dowodził niemożliwości zmartwychwstania Chrystusa. Twierdził też, że życie ludzkie ma sens właśnie dlatego, że ma swój kres. Intuicyjnie rozumiemy, o co mu chodziło. Warto jednak doprecyzować to stanowisko, by dojść do nieco innego wniosku.
• Obsrana larwa kontra idea człowieczeństwa
Życie ludzkie ma jedynie pozorny początek i pozorny koniec – empirycznie rzecz biorąc, nie stwierdzono, by kiedykolwiek się zaczęło, i nic nie wskazuje na to, by miało się definitywnie zakończyć.
W ogóle wszelkie początki są złudne. Końce również mają charakter umowny – wynikają z naszej potrzeby logicznego porządkowania myśli i nazywania zjawisk. Mówimy, że podróż zaczęła się w Wejherowie, a skończyła w Tłuszczu, aby zakomunikować komuś nasz stan – gdzie byliśmy i gdzie jesteśmy teraz. Ale przecież przed tą podróżą istnieliśmy w jakimś stanie i po niej nadal istniejemy.
Problem aborcji sprowadza się do pytania o początek życia. Czy zaczyna się ono w chwili narodzin? A może w momencie uformowania się zygoty? A może jeszcze wcześniej? W końcu urodzone dziecko to też tylko półczłowiek, może nawet ćwierćczłowiek – nazwanie tej bezradnej, obsranej larwy człowiekiem w pełnym tego słowa znaczeniu mogłoby wydawać się nadużyciem wobec idei człowieczeństwa.
• Maraton życia: Bez startu, bez mety, bez sensu
Nie mamy stuprocentowej pewności, że życie może powstać z czegoś nieżywego. Przypuszczamy, że tak było, ale naukowcy wciąż nie potrafią w laboratorium złożyć choćby najprostszej żywej komórki z martwych atomów. A przecież składników im nie brakuje – mamy wodór, tlen, węgiel i całą tablicę Mendelejewa do dyspozycji. Problem w tym, że póki co, nawet najlepszy chemik świata nie zrobiłby z nich choćby jednej komórki naskórka.
Na szczęście na Ziemi życie powstaje w sposób sprawdzony i niezawodny – ze spotkania jednej żywej komórki (męskiej) z drugą żywą komórką (żeńską). Nie ma tu żadnej magii, ot, standardowa reakcja biologiczna. Żadne z tych komórek nie są też specjalnie wyrafinowane – taki plemnik to przy komórce wątroby prawdziwy minimalistyczny asceta, a komórka jajowa, choć większa, to i tak blednie przy neuronach mózgowych.
Jeśli spojrzymy na sprawę szerzej, zobaczymy, że życie nie jest serią przerywanych epizodów, ale nieprzerwanym ciągiem, który my jedynie sobie segmentujemy dla własnej wygody. Jego początki – jeśli w ogóle istniały – sięgają setek milionów lat wstecz.
Co więcej, chociaż mamy złudne poczucie, że każdy z nas to autonomiczna jednostka, to w rzeczywistości wszyscy jesteśmy częścią tego samego życia, które zaczęło się (załóżmy dla uproszczenia) z pierwszą komórką. I tak toczy się dalej – poprzez stosunki seksualne, w nieskończoność, niczym biologiczny baton przekazywany w sztafecie pokoleń.
W sumie, skoro żadne znane nam zjawisko nie ma faktycznego początku, to dlaczego upieramy się, że istniała jakaś „pierwsza komórka”? Może to tylko kwestia naszych ograniczeń poznawczych? Być może nasz umysł po prostu nie potrafi funkcjonować bez porządkowania świata w kategorie „początek” i „koniec”, bo inaczej matematyka by nam się rozpadła, a z nią cała cywilizacja. A może rzeczywistość jest jak ten serial, który oglądamy od losowego sezonu i tylko nam się wydaje, że gdzieś tam była pierwsza scena.
• Natura: Wyrodna macocha, seryjna zabójczyni
Środowiska tak zwane pro-life uparcie twierdzą, że nie wolno przerywać ciągu życia, bo tak chce Bóg. Problem w tym, że jeśli rzeczywiście to On ustala zasady, to ewidentnie ma w tej kwestii rozdwojenie jaźni.
Patrząc na rzeczywistość, można odnieść wrażenie, że Bóg nie tylko dopuszcza, ale wręcz uwielbia unicestwiać życie na masową skalę. W skali historii ma na koncie więcej zgonów niż wszystkie wojny, zarazy i katastrofy razem wzięte. Nie mówię tylko o tym, że każdy obecnie żyjący organizm kiedyś umrze – 9 miliardów ludzi, którzy teraz oddychają, kiedyś przestanie. Brzmi jak jakieś absurdalne marnotrawstwo, nieprawdaż?
Ale to dopiero początek. Matka Natura, ta rzekomo mądra i troskliwa, produkuje życie w takich ilościach, że zahacza to o obraźliwą rozrzutność. Weźmy choćby plemniki – 200 milionów w jednym wytrysku! Statystyczny mężczyzna w ciągu życia produkuje ich około 530 miliardów. I co? 99,999999% z nich ginie zapomniane i niechciane. W międzyczasie kobiecy organizm generuje około 500 komórek jajowych gotowych do zapłodnienia – a i tak prawie wszystkie kończą w podpaskach i tamponach.
A jeśli ktoś myśli, że natura jest bardziej łaskawa dla roślin, to niech spojrzy na drzewa. Taki dąb wyrzuca z siebie 10 tysięcy żołędzi rocznie, kasztanowiec – 5 tysięcy kasztanów, a zwykły orzech? 7 tysięcy sztuk. I co z tego? Większość nigdy nie wykiełkuje, tylko zgniłe wróci do gleby, jakby całe to nasienne szaleństwo nie miało sensu.
Wychodzi na to, że natura to nie żadna czuła matka, a raczej wyrodna macocha, której wcale nie zależy na ochronie życia. Jest w tym więcej barbarzyństwa i bezduszności niż w jakiejkolwiek ludzkiej decyzji o jego przerwaniu. Jeśli ktoś ma tu pogardę dla materii ożywionej, to nie my – to sama natura!
• Śmierć: Niezgodna z konstytucją!
Czy nie popełniamy przypadkiem błędu, traktując życie jako wartość absolutnie najwyższą, niemal świętą? Tak bardzo się w to wkręciliśmy, że nawet wpisaliśmy sobie niezbywalne prawo do życia w konstytucji:
„Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia.” (Art. 38)
No dobrze, skoro mam konstytucyjne prawo do życia, to proszę bardzo – chcę żyć 300 lat. Domagam się, aby władze państwowe respektowały moje prawa i stworzyły realne warunki do ich realizacji. Niech w końcu ktoś się za to weźmie! Gdzie są moje eliksiry młodości, terapie genowe i pancerne ubezpieczenie zdrowotne?
Powiedzmy to wprost: śmierć jest niezgodna z konstytucją. Trybunał Konstytucyjny powinien wreszcie jasno to wyartykułować. Ba! Każdy zgon powinien być uznany za pogwałcenie podstawowych praw obywatelskich!
A skoro już zaczynamy mieć wątpliwości co do tej rzekomej świętości życia (na co dowodów mamy aż nadto), to może warto drążyć temat dalej. Kto wie, do jakich jeszcze absurdów uda nam się dojść?
• Życie: Przepraszam, ale ja wysiadam
Po pierwsze – życie nieuchronnie wiąże się z cierpieniem. Przykrości, ból, nieszczęścia, rozczarowania – wszystko to, choć zazwyczaj nie dominuje całego naszego istnienia, i tak zostawia w pamięci trwałe ślady. To trochę jak z jedzeniem ostrej papryczki: moment bólu jest krótkotrwały, ale wspomnienie pieczenia pozostaje na długo.
A teraz pytanie zasadnicze – czy prokreacja w ogóle jest dobra? Świat jest tak urządzony, że ludzie rozmnażają się w dość młodym wieku, kiedy jeszcze nie do końca ogarniają, z czym to życie się je. Nie wiedzą, jak bardzo może dać w kość, więc w radosnej nieświadomości sprowadzają na świat kolejne istoty – zupełnie bez ich zgody! I to jest dopiero prawdziwy skandal.
Nie tylko jest to moralnie wątpliwe, ale wręcz niezgodne z podstawowymi zasadami prawa: „chcącemu nie dzieje się krzywda”. No dobrze, ale skoro niechcącemu na pewno dzieje się krzywda, to mamy tu poważny dylemat etyczny. Bo jeśli nie mamy gwarancji, że nasze dzieci będą szczęśliwe, to czy w ogóle powinniśmy je mieć? Przecież nawet w najlepszym układzie nie jesteśmy w stanie osłonić ich przed całą życiową brutalnością.
Wychodzi na to, że najbardziej etyczni ludzie to ci, którzy z prokreacji po prostu zrezygnowali (no, z pewnymi wyjątkami – dla równowagi w przyrodzie). Bo skoro nie możemy zagwarantować szczęścia, to chociaż nie dokładajmy nieszczęścia. A przynajmniej nie róbmy tego z taką lekkością, jakbyśmy rozdawali darmowe ulotki.
• Człowiek – Błąd Systemu
Nie da się nie zauważyć, że na tej planecie żyją miliardy istot, które egzystują w doskonałej harmonii z naturą. I to bez stresu, bez podatków i bez kolejek do lekarza. Kto by nie chciał być motylem, delfinem albo choćby muszką owocówką? No dobrze, może muszka to nie jest najbardziej prestiżowa opcja, ale przynajmniej ma życie proste, bez kredytu hipotecznego i przejmowania się rachunkami za prąd.
A my, ludzie? Cóż, jesteśmy najbardziej wadliwym modelem biologicznym, jaki kiedykolwiek wyprodukowała natura. Wszystkie inne stworzenia po prostu są – bez zbędnego kombinowania. Tymczasem my musimy kombinować nieustannie. Nie da się po prostu żyć – trzeba grzać się zimą, chłodzić latem, gotować jedzenie, wynajdywać lekarstwa, budować schronienia, nosić ubrania, a nawet wymyślać filozofię, żeby jakoś sobie wytłumaczyć ten absurd istnienia.
Nie ma drugiego gatunku, który musiałby wkładać tak ogromny nakład sił, środków i pomysłów, żeby po prostu przetrwać. I to wszystko, oczywiście, z potężną szkodą dla całego porządku przyrody. Można odnieść wrażenie, że matka natura wzięła człowieka na próbę i… no cóż, ewidentnie powinien zostać prototypem, który nigdy nie trafił do produkcji seryjnej.
• „Aborcja Plus” – czyli jak zatrzymać obłęd
Może zamiast w nieskończoność debatować nad zakazem aborcji, należałoby pójść w drugą stronę i zacząć ją aktywnie promować? Serio, wyobraźmy sobie program „Aborcja Plus” – planeta by odetchnęła, a większość fauny z pewnością odtańczyłaby taniec radości.
Darmowe prezerwatywy? Oczywiście! Bezpłatne gadżety zastępujące aktywność seksualną? Jak najbardziej! Pigułka „dzień po” w automatach obok gumy do żucia? Tak jest! A może nawet wprowadźmy edukację praktyczną z masturbacji na lekcjach WF-u – w końcu to najbezpieczniejsza forma prokreacyjnej prewencji.
Dodatkowo, należałoby premiować rodziny, które nie posiadają dzieci, a tych, którzy rozmnażają się bez opamiętania, dyscyplinować programem „500 Minus” – każde kolejne dziecko to mniejszy przelew na konto. To może nas uchronić przed katastrofą. Nie tylko moralną, ale i faktyczną.
Planeta już teraz nie daje rady. Rocznie zużywamy jej zasoby w tempie, które wymagałoby dwóch lat na regenerację. A większość tych zasobów w ogóle się nie odnawia – ich powstanie zajęło miliony lat, a my przejadamy je jak paczkę chipsów podczas seansu Netflixa.
Największa hipokryzja w tym wszystkim? To, że najbardziej za rozmnażaniem optują ci, którzy sami żyją w celibacie. No przepraszam bardzo, ale to jakby wegetarianin przekonywał wszystkich do jedzenia steków, twierdząc, że to najlepsza dieta.
Nie jest tak, że drogowskaz nie musi podążać drogą, którą wskazuje. Jeśli ktoś głosi ideały i namawia innych do ich praktycznej realizacji, samemu tego nie czyniąc – to nie moralność, tylko zwykłe łajdactwo.
• Próżny trud, czyli komisja do spraw nie do ogarnięcia
Niektóre z powyższych argumentów mogą wydawać się absurdalne, ale chodzi mi o jedno – przekaz dla nadzwyczajnej komisji, która będzie mozolić się miesiącami nad tą kwestią, udając, że coś ustali.
Dajcie sobie spokój! Nie zawracajcie ludziom głowy! Nie macie ani wiedzy, ani rozumu, ani kompetencji, żeby decydować o życiu, a co dopiero o nie-życiu.
Od ponad 100 lat próbujecie narzucić jakieś rozwiązanie – i co? I nic! Bo tego po prostu się nie da zrobić. Ludzie i tak będą robić swoje, a życie – jak to życie – pójdzie swoją drogą.
Więc może zamiast debatować i spisywać kolejne mądre paragrafy, warto przyjąć prostszą strategię? Zostawić ten temat w spokoju i zająć się czymś, co faktycznie da się naprawić. Na przykład dziurawymi drogami albo cenami w sklepach.
Poprzedni artykuł
Następny
O Autorze :
Tragedia optymalna
„Wszystko zadziałało. I właśnie dlatego umarła.” Kliknij, żeby wejść w świat, którego nie da się pojąć. 🔓 Otwórz tekst Tragedia optymalna W minionym tygodniu media, jak zauważył z błyskiem klawiatury Super Express, obwieściły światu „Wielką tragedię Anastazji Buryk”. Słusznie, ale nie do końca. Bo to była tylko jedna tragedia, z pięciu. Tylko końcowa. A zarazem środkowa. Była tragedią w tragedii, wynikiem tragedii i przyczyną kolejnych tragedii. Można by powiedzieć, że była to tragedia fraktalna — każdą łzę dało się rozbić na mniejsze łzy albo połączyć w ocean łez. Nie dziwi więc, że temat chwycił. Bo przecież Polacy - od dekad programowani kazalnicą, różańcem i cierpiętniczym mitologiem narodowym - tragedię chłoną jak kisiel z opłatkiem. Ale to nie tylko o to chodzi. Historia Anastazji ma w sobie coś więcej. Idealna medialnie, bo łączyła trzy rzadkie składniki: zło, nonsens i absurd - […]
Zachód gra, Wschód krwawi
Moje badania (czytaj: przeglądanie Twittera) ujawniły zadziwiającą jednomyślność opinii w kwestiach globalnej polityki. Donald Trump – Hitler! Putin – Hitler, Ursula von der Leyen – Hitler w spódnicy. Zełenski jeszcze nie został Hitlerem, prawdopodobnie ze względu na swoje semickie pochodzenie, ale właśnie ta drażliwa kwestia jest coraz częściej eksploatowana. Ośmieliłem się zatem zauważyć publicznie, że hurtowe rozdawanie tytułu Hitlera trąci infantylizmem. Efekt? Furia. Jak widać, niektórzy wolą prostackie etykietki niż złożoną analizę. Zresztą, czy w tej wojnie kogokolwiek interesuje logika? Przecież wszystko opiera się na sprzecznościach. fot. Vitalii Yurasov Wuj Sam wystawia rachunek Przyjrzyjmy się, jak to wygląda. Jakie są marzenia i żądania np. Trumpa wobec Ukrainy. Trump mówi: „Chcemy 50 proc. ukraińskich zasobów i – musimy to wreszcie jasno powiedzieć – Ukraińcy powinni byli od początku zrozumieć, jako naród kulturalny, że czołgi nie były za darmo. No, może na […]
Od castingu do trumny: historia Janusza “Kozaka” Szeremety
Na froncie wojny w Ukrainie poległo dwóch polskich żołnierzy. Jednym z nich był Janusz Szeremeta, ps. „Kozak” — odszedł jak prawdziwy bohater, oddając w ostatnim momencie magazynek swojemu towarzyszowi broni. Taki był. Do końca wierny przysiędze, gotów poświęcić własne życie dla innych. Nie budzi we mnie sprzeciwu sama śmierć plutonowego Szeremety. Patrząc na jego drogę, wiedziałem, że zmierza ku przeznaczeniu, które wybierają tylko nieliczni. Ginąc, potwierdził to, kim był — wojownikiem. Przełomowy moment III wojny światowej? W moim odczuciu, to wydarzenie zapisze się w historii jako jeden z przełomowych momentów III wojny światowej. Po raz pierwszy zginęli Polacy trzymający broń, świadomie stający do walki w imię sprawy większej niż oni sami. To coś zupełnie innego niż tragiczna śmierć dwóch rolników w zabrudzonych kufajkach, przygniecionych dyszlami od przyczepy z kukurydzą, trafionej zabłąkaną rakietą. I uprzedzając głosy powątpiewających, którzy uważają się za […]
Bitwa o macicę trwa
Paweł Szpot, luminarz Instytutu Badań Toksykologicznych, zapewne z grymasem politowania, a może i z nutą perwersyjnej satysfakcji, zapoznał się z artykułem w "New York Timesie". Gazeta ta, ze swadą godną plotek z magla, rozpisywała się o jego nowatorskiej metodzie wykrywania aborcji farmakologicznej. Oczywiście, każdy naukowiec marzy o takiej reklamie, ale "Times" rzadko zniża się do poziomu prowincjonalnych odkryć. Tym razem jednak uczynił wyjątek, roztaczając przed czytelnikami wizję chromatografii cieczowej, niczym Świętego Graala ginekologii sądowej. Zjadliwie zauważono, że badania sfinansował polski rząd, ten sam, który z lubością wsadza kobiety do więzień za próbę decydowania o własnym ciele. "Times" nie omieszkał wspomnieć o kontekście politycznym, malując obraz Polski jako kraju opanowanego przez religijnych fanatyków. Czy doktor Szpot podziela tezę "Timesa"? Tego nie wie nikt. W swoim lakonicznym opisie metody, zamieszczonym w szwajcarskim periodyku "MDPI", naukowiec unika odpowiedzi na niewygodne pytania. Milczy na […]
Półczłowiek, ćwierćczłowiek, człowiek: Dramat w pieluchach
Mniej więcej co sześć lat, jak dobrze wyliczyłem, parlamentarzyści stają przed tym samym problemem. Byłoby to naprawdę irytujące, gdyby za każdym razem byli to ci sami ludzie. Można by jednak oczekiwać, że nowi parlamentarzyści zapoznają się z dorobkiem swoich poprzedników, aby nie musieć zaczynać pewnych prac koncepcyjnych od zera – i nie silić się na wyważanie otwartych drzwi. W tej kadencji Sejmu powołano już nadzwyczajną komisję sejmową do sprawy: skrobać czy nie skrobać, kiedy wolno skrobać, kogo wolno skrobać, a kogo wyskrobać. Komisja jest nadzwyczajna – zapewne po to, by podkreślić rangę skrobania – choć deputowani pozostają zwyczajni, czyli niedouczeni. To nie wróży żadnego przełomu. Spróbujmy zatem popchnąć sprawy do przodu, dostarczając wybrańcom narodu paliwa do przemyśleń. Może to wreszcie spowoduje zmianę paradygmatów – nie tylko u tych, którzy stanowią prawo, ale i u tych, którzy mu podlegają. Ostatnio czytałem […]
Powiązane
Dobry człowiek, ale zły papież
FELIETON / KOŚCIÓŁ / MEDIA Dobry człowiek, ale zły papież Nie wiem, czy zauważyliście – a właściwie jestem pewien, że nie zauważyliście – że pontyfikat Leona XIV trwa już siedem miesięcy. Można by pomyśleć, że papież się zawiesił. O Leonie jest raczej cicho w przeciwieństwie do jego rodaka – Trumpa, obecnie najważniejszego człowieka na Ziemi, Wszechziemi i Metaziemi. Ten przynajmniej jest widoczny na trzech wysokościach każdego ekranu: w nagłówku, w reklamie i w komentarzu z Ukrainy. Codziennie bombarduje nasze receptory medialne kolejnym „Make America Whatever Again”. Nie miejmy złudzeń – nasze umysły mają ograniczoną pojemność na amerykańskie figury władzy, i w tym rozdaniu jeden Jankes wystarczy. Wybór padł na tego, który wrzeszczy. Technokrata, komunista i czołg No i jest jeszcze jeden powód, dla którego Episkopat Polski milczy, gdy w Watykanie zmienia się lokator: głęboka, narodowo-mistyczna, niewyleczona trauma po śmierci Jana […]
Katecheza bez mózgu
Całkiem niedawno, w budynku, gdzie pulsuje serce i pracuje umysł naszego Kościoła – czyli w betonowej twierdzy Episkopatu przy skwerze Wyszyńskiego – odbyła się konferencja dla mediów pod przewodnictwem biskupa Osiała Wojciecha. Zapowiadano ją jako przełom na miarę Lutra. Osiał zaprezentował coś, co dotyczy wszystkich katechizowanych dzieci mianowicie „Podstawę programową nauczania religii rzymskokatolickiej w Polsce” – nową, a więc z definicji ulepszoną. Episkopat edukuje: jak zrobić bezmyślnego katolika Okładka wygląda ładnie, nawet profesjonalnie, grafika taka, że gdyby to była publikacja GUS, nikt by nie zauważył różnicy. Zaraz po opuszczeniu duchownej cytadeli przeczytaliśmy dokument od deski do deski – bo, jak mało komu w tym kraju, za czytanie nam płacą. Osiał na konferencji grzmiał: „Nowa epoka w katechezie, nowe otwarcie, nowa strategia!” Miało to być rzekomo „odpowiedzią na wyzwania współczesności”. Oczekiwaliśmy więc czegoś na miarę duchowej konstytucji XXI wieku. Po zamknięciu […]
Boże narodzenia
Przyśnił mi się Bóg i powiedział, że to nie sen Boskie porody. Od torsji Zeusa do kwiatu Henbe Mitologiczne początki bogów to istny festiwal dziwactw. Wenus wyłania się z morskiej piany, zapłodnionej, o ironio, odciętymi genitaliami Urana. Atena, poczęta w bardziej tradycyjny sposób, przeżywała traumatyczne narodziny – jej ciężarna matka zostaje pożarta przez Zeusa, a córka wydostaje się na świat przez jego usta. Dionizos rozwija się w udzie Zeusa, Adonis wychodzi z pnia mirry, a Śiwa pojawia się jako ośmiolatek w kwiecie lotosu. Dalej jest już nieco bardziej konwencjonalnie, choć nadal z nutą boskiego absurdu – Herkules, Mitra, Tammuz i Hermes rodzą się z dziewic. Choć i tu zdarzają się wyjątki, jak w przypadku bogini Henbe, poczętej przez matkę wąchającą magiczny kwiat. Krótko mówiąc, boskie porody to temat rzeka, pełen makabrycznych i groteskowych szczegółów. 25 grudnia. Ulubiony dzień narodzin bogów […]
Lew z kalkulatorem. Papież z działu kadr
Jeśli chodzi o nowego papieża, to – jak to zwykle bywa – wiadomo o nim tyle co nic. A tajemnica jego błyskawicznego wyboru? Żadna tajemnica, wystarczy kartka i kalkulator. W konklawe brało udział 133 kardynałów, z czego 80 nominował poprzedni papież – czyli większość miała już gotowy scenariusz, wystarczyło tylko go odegrać. Robert Francis Prevost, zanim stał się Ojcem Świętym, był prefektem Dykasterii ds. Biskupów, czyli kimś w rodzaju szefa personalnego Watykanu. Dzięki jego podpisowi biskupami zostało co najmniej 250 księży na całym świecie, a 42 z nich – przypadkiem lub nie – zostało potem kardynałami, którzy rozgrywali konklawe. Taki człowiek, wśród reszty, która znała się głównie z mszy, był to po prostu „nasz człowiek w Rzymie”. W międzynarodowym towarzystwie Prevost był nie tylko rozpoznawalny, ale i idealnie neutralny. Nie za liberalny, nie za konserwatywny, nie-Włoch, ale nie za egzotyczny. […]
Myśl wyłączona. Teologia bezmyślności w praktyce państwowej
...o kapelanie znikąd Jednym z nielicznych, niemal całkowicie pomijanych aspektów kończącej się prezydentury Andrzeja Dudy były jego relacje z Bogiem. Wzmianki na ten temat ograniczały się zazwyczaj do lakonicznych komunikatów: Prezydent modlił się na Jasnej Górze. Andrzej Duda modlił się na Wawelu. Modlił się w soborze w Hajnówce. Przy grobie św. Stanisława. Przy grobie pary prezydenckiej. Przed obrazem Matki Boskiej Pocieszenia w Starej Błotnicy. Modlił się w niedzielę wieczorem. W 75. rocznicę krwawej Niedzieli. Pod pomnikiem Lecha Kaczyńskiego w Tbilisi. W 2017 roku na Jasnej Górze nie tylko się modlił, ale też śpiewał — a przecież, jak głosi powiedzenie, „kto śpiewa, ten dwa razy się modli”. Zatem być może modlił się podwójnie, za jednym razem. Z oficjalnych komunikatów wynika, że prezydent Duda — w miarę możliwości — codziennie o ósmej rano oddaje się modlitwie w kaplicy: czy to w Pałacu […]
Kościół żywi się nieszczęściem
... oto wielka tajemnica wiary Przyszedł ksiądz po kolędzie. Po wymianie zwyczajowych uprzejmości i modlitwie ze wszystkimi domownikami, zasiada za stołem. - A co u was słychać ? – zapytuje kapłan. - Wszystko w najlepszym porządku. Dorośli pracują. Dziadkowie, dzięki Bogu, zdrowi. Syn dostał się na studia – wyjaśnia głowa rodziny. - Taaaak - rzecze kapłan. Ale chodziło mi o twoją siostrę. Czy już doszła do siebie, po tych straszliwych przejściach ? - Jakich przejściach !? Co konkretnie ksiądz ma na myśli ? - pyta zdezorientowany mężczyzna. - No a ty ? Jak się z tym czułeś ? Czy już wybaczyłeś ? - Ale z czym, proszę księdza, miałem sobie radzić ? Komu i z jakiego powodu wybaczać ? - Ooooj tak ! Widzę, że się zmagasz. Lepiej byłoby o tym nie mówić. No ale to jest ważne. Bóg jest […]
Bądź pierwszym, który skomentuje!