Głowa bez kobiety, czyli o granicach poznania

Jakkolwiek by na to nie patrzeć, był to fakt psychiczny, którego nie da się zweryfikować inaczej niż przez zeznanie jedynego świadka – czyli moje. Z tego powodu staje się on wielce nienaukowy z punktu widzenia współczesnej metodologii badawczej, chyba że mówimy o teologii (tam osobiste objawienia są akceptowane). Nie mogę go jednak zignorować, bo jako dziennikarz wiem, że ignorowanie faktów to największe z możliwych przestępstw.

Konkludując, nie mam żadnej pewności, czy ta kobieta była bez głowy, czy może miała głowę, ale brakowało jej reszty ciała (można wszak powiedzieć, że znaleziono kobietę z odciętym korpusem), czy może jednak w ogóle jej nie było.

Nie twierdzę również, że wszystko, co napisałem powyżej, jest moim wymysłem – dziennikarze nie zajmują się fikcją. W istocie to swoista kwerenda najnowszych osiągnięć nauki, choć bez przywoływania źródeł i przypisów – byłoby ich zbyt wiele. Jej celem jest pokazanie, jak diametralnie zmienił się nasz sposób postrzegania wielu zjawisk w ciągu ostatnich 50 lat.

„Duch nie spadł z nieba” – napisał w 1976 roku Hoimar von Ditfurth w kultowej książce popularnonaukowej mojego pokolenia, gdy byliśmy młodymi kobietami. Oczywiście, że nie spadł – to już wiemy. Ale to wcale nie oznacza, że nie istnieje, co przyznają już nawet uczciwi, rasowi ateiści, świadomi ogromu naszej niewiedzy.

A co do wolnej woli – jestem pewien, że istnieje w jednej kwestii. Możemy być uprzejmi dla siebie nawzajem wyłącznie siłą chcenia. Co do innych naszych zdolności decyzyjnych – tego już nie wiem.