Kontrola totalna, efekt żaden, miliony w plecy

Przyjrzyjmy się kosztom tego spektaklu. W mojej analizie uwzględniłem średnią dniówkę pracownika ZUS, czas poświęcony na kontrolę zwolnień – od najprostszych po najbardziej skomplikowane przypadki – oraz koszt godzinowy pracy urzędnika. Dodałem koszty pośrednie, takie jak IT i administracja, a także wydatki na inspektorów, w tym wizyty domowe, które z pewnością dostarczały wielu emocji.

Ująłem również koszty ponoszone przez pacjentów wezwanych na kontrolę oraz ich pracodawców. Do tego dochodzi analiza rachunków bankowych – zakładając, że w przypadku 1% zwolnień ZUS sięga po naruszenie tajemnicy bankowej – oraz monitoring mediów społecznościowych (np. Facebook, obejmujący ok. 2% zwolnień). Dodałem także koszty przesłuchań sąsiadów i dodatkowych wywiadów (0,5% zwolnień).

Dla pewności przeprowadziłem analizę dwu-, a nawet trzykrotnie. W kalkulacji uwzględniłem również przyszłe koszty sądowe, wynikające ze skarg na decyzje administracji ZUS (0,5% zwolnień) – w końcu prawnicy i sędziowie też muszą z czegoś żyć.

Wynik? W zależności od wariantu, całkowity koszt tej operacji wyniósł od 62,7 mln zł do niemal 70 mln zł.***
Tyle zapłaciliśmy za skontrolowanie 450 tys. rzeczywiście chorych osób, przeszukiwanie ich kont i zaglądanie im do łóżek oraz tych, którzy rzekomo chorymi nie byli (36 tys.) – wszystko po to, by odzyskać 53 mln zł od domniemanych symulantów. Czysty „zysk”!