Na froncie wojny w Ukrainie poległo dwóch polskich żołnierzy. Jednym z nich był Janusz Szeremeta, ps. „Kozak” — odszedł jak prawdziwy bohater, oddając w ostatnim momencie magazynek swojemu towarzyszowi broni. Taki był. Do końca wierny przysiędze, gotów poświęcić własne życie dla innych.
Nie budzi we mnie sprzeciwu sama śmierć plutonowego Szeremety. Patrząc na jego drogę, wiedziałem, że zmierza ku przeznaczeniu, które wybierają tylko nieliczni. Ginąc, potwierdził to, kim był — wojownikiem.
Przełomowy moment III wojny światowej?
W moim odczuciu, to wydarzenie zapisze się w historii jako jeden z przełomowych momentów III wojny światowej. Po raz pierwszy zginęli Polacy trzymający broń, świadomie stający do walki w imię sprawy większej niż oni sami. To coś zupełnie innego niż tragiczna śmierć dwóch rolników w zabrudzonych kufajkach, przygniecionych dyszlami od przyczepy z kukurydzą, trafionej zabłąkaną rakietą.
I uprzedzając głosy powątpiewających, którzy uważają się za lepiej poinformowanych — być może Janusz „Kozak” Szeremeta nie był pierwszym. Już wcześniej donoszono o śmierci Tomasza Walenteka. Ale ten ginął już trzykrotnie: 23 lipca, 18 sierpnia i 11 listopada. Może więc wstrzymajmy się z ostatecznymi wyrokami — aż odejdzie po raz czwarty, dla pełni pewności i ostatecznego milczenia.
Palma pierwszeństwa, czyli walka o pamięć
Sprawą niebagatelną jest, komu przypadnie palma pierwszeństwa. To jego imieniem nazywane będą szkoły, szpitale, a może nawet i pastwiska — jak niegdyś imieniem kaprala Piotra Konieczki, który uchodzi za pierwszego polskiego żołnierza poległego w II wojnie światowej (choć i ta wersja nosi znamiona nieścisłości — Konieczkę zaszlachtowano na posterunku trzy godziny i pięć minut przed oficjalnym rozpoczęciem wojny).
Wydaje się jednak, że to Janusz „Kozak” Szeremeta z miasta Dynów zwycięży siłą faktów i… zasięgów. Miał konto na TikToku, prowadził kanał na YouTube, obecny był również na Facebooku. Ten pierwszy, którego już trzykrotnie grzebano, nie miał takiego wsparcia medialnego.
Mało tego — Szeremeta przez całe życie pragnął, jak sam to ujmował: „tu bi fejmus”. Mówił tak z przekonaniem i z londyńskim akcentem, bo przez lata pracował jako taksówkarz w Wielkiej Brytanii. To właśnie za wypracowane tam funty żył na Ukrainie, na kocią łapę, z uporem ścigając swoje marzenie o sławie.
Od Londynu do Dyniowa: droga przez castingi i konie
W Londynie zapisał się również do szkoły aktorskiej — wierzył, że to ona poprowadzi go ku sławie. I być może tak by się stało, gdyby tylko spotkał reżysera, który by w niego uwierzył. Bo z aktorami już tak jest: możesz być przystojny, zdolny, pełen potencjału, ale jeśli nie trafisz na swoją szansę, nie zagrasz obok Bogusława Lindy czy Natalii Rybickiej, to co najwyżej wystąpisz z widłami w reklamie używanych dojarek.
Po ukończeniu nauki „Kozak” Szeremeta spróbował więc swoich sił w castingu do „wysokobudżetowej, mrocznej, niezależnej, wciągającej produkcji filmowej, utrzymanej w konwencji thrillera erotycznego” — roboczy tytuł: Killer Dance, czyli Zabójczy taniec.
Według scenariusza miał odegrać scenę stosunku płciowego z prostytutką. On w stroju Adama, ona w stroju Ewy — z tą różnicą, że to jemu, a nie jej, mieli zapłacić za udział.
Nie ma się co oburzać — Madonna też zaczynała w produkcjach dla dorosłych, połykając więcej, niż tylko ambicję — a mimo to osiągnęła szczyty sławy. Bo gdzieś trzeba zacząć oswajać się z obiektywem, gdy ma się parcie na szkło.
„Kozak” niestety odpadł już na etapie zdjęć próbnych — które, nawiasem mówiąc, się nie zachowały. Nie poddał się jednak. Nakręcił amatorską etiudę filmową, w której odgrywał… krowę. Tytuł: Jak nie lubić tych zwierzątek? — uroczy, choć nieco osobliwy.
Następnie poszedł o krok dalej, realizując odważniejszy projekt utrzymany w konwencji soft zoo-erotycznej, zatytułowany: To był koń. W filmie obie postacie liżą się po buziach, by w scenie kulminacyjnej „Kozak” — główny bohater — porzucił kochającego go konia i odszedł, gdzie poniosły go oczy i wiatr niespełnionych ambicji.
Produkcje te, mimo śmiałości i niezaprzeczalnej oryginalności, nie przyniosły mu jednak upragnionej sławy. Filmy mają łącznie dwa polubienia. Wszystkie cztery są moje.
Konie, pandemia i piesze wędrówki
Kolejna walka o sławę skupiła się wokół pomysłu, by przejechać konno z Ukrainy przez Bułgarię i Turcję aż do Iranu. Inicjatywa ta wzbudziła nawet chwilowe zainteresowanie Kiev Post. Niestety, temat okazał się zbyt miałki, by zyskać prawdziwy medialny rozmach.
Dodatkowo barierę stanowił język — Szeremeta, Polak z urodzenia, nie mówił biegle po ukraińsku, a dziennikarz prowadził rozmowę po rosyjsku. To niedoprecyzowanie zaowocowało w druku zaskakującą wersją wydarzeń: rzekomo „Kozak” Szeremeta planuje… objechać konno cały świat. W dwa lata!
Samo sformułowanie nieco go zaskoczyło — zarzekał się później, że niczego takiego nie mówił. Ale, podobnie jak niegdyś Janusz Palikot, który również wyraził zdziwienie, gdy Wprost przypisało mu majątek rzędu 300 milionów złotych (choć nie posiadał nawet dziesięciu procent tej kwoty) — Szeremeta postanowił nie czepiać się wolnych mediów. Taktowne milczenie wydało mu się godniejsze niż protest.
Publikacja w Postcie miała jednak pewien pozytywny skutek — udało się pozyskać drobne fundusze, które mogły pokryć koszt siana dla konia na planowanej trasie.
Jednakże wszechwiedzący, wszechsłyszący i bezczasowy słowiański bóg wiatrów — Strzybóg, którego „Kozak” wyznawał — nie przyklasnął temu pomysłowi. Oś świata, Axis Mundi, miała już inne plany: wychłostać laicyzującą się półkulę północną biczem pandemii COVID-19.
Galopada wokół globu nie doszła więc do skutku.
Wędrowiec bez konia
Aby skompensować porażkę z niedoszłą konną wyprawą, „Kozak” postanowił przeznaczyć zgromadzone na siano środki na pieszą wędrówkę wokół Albionu. Z tej podróży powstało sześć filmów podróżniczych w mikrometrażu. Najdłuższy trwa 5 minut i 42 sekundy.
Z materiałów wynika, że Szeremeta, z plecakiem i w kapeluszu, przemierza brytyjskie, szkockie i irlandzkie parki narodowe. Śpi w hamaku, marznąc nocą pod gołym niebem, gotuje wodę w manierce na kuchence zasilanej korą brzozy.
Osobiście — w takich warunkach czułbym się ekstremalnie wszawo. Ale ta beznadziejna wszawość, choć obecna w tle, nie dominuje w odbiorze. Widz raczej chłonie obraz samotności niż brudu.
Autobiografia przez narkotyk
Kolejne dzieło filmowe dotyczyło — w kolejnych odcinkach — używania twardych narkotyków, miękkich narkotyków, środków halucynogennych, działania psychotropów oraz nadużywania alkoholu.
Nie jestem tego do końca pewien, ale zaryzykuję twierdzenie, że całość zawiera liczne elementy autobiograficzne.
Tak jak niegdyś chłopcy marzyli o tym, by być kimś, kim nigdy być nie mogli — Indianami, kosmonautami, Czterema Pancernymi — tak Janusz Szeremeta chciał zostać Kozakiem.
Dzięki zgromadzonym brytyjskim funtom został przyjęty do tzw. Kozackiej Grupy Zaporoskiej Siczy na Ukrainie. Twór to osobliwy — coś pomiędzy grupą rekonstrukcji historycznej, objazdową trupą teatralną, formacją paramilitarną a harcerskim zastępem dla dorosłych mężczyzn, którzy urodzili się o sto lat za późno i zasadniczo są przeciwni globalnej dyktaturze systemów alimentacyjnych.
Połączeni mglistymi ideami „wolności”, „braterstwa” i „siły” — których nie potrafiliby ani rozdzielnie, ani razem klarownie wyjaśnić — strzygą się na czuba, wąsy kręcą na sztorc, zakładają żupany, chińskie skarpetki do kozaków i brzdąkają na bandurach.
Strzelają do siebie z pistoletów kapiszonowych i łuków „na niby”, kręcą powietrzne wiatraki dwoma szablami naraz, obrzucają się toporkami i kozikami dla zabawy. Uprawiają gimnastykę artystyczną przy użyciu biczy, kąpią się w zamarzniętych rzekach i trenują kick-boxing. Naturalnie — ujeżdżają też konie.
Wszystkiego tego „Kozak” się nauczył. A także palenia ognisk z użyciem opon marki Rosawa — ukraińskiego fenomenu technologicznego, jak czytamy na stronie producenta. To właśnie nad takim ogniskiem smażył swoją kiełbasę, nadzianą pionowo na patyk. Godnie. Po kozacku.
Potyczka z państwem
Życiorys bohatera Ukrainy nie byłby pełny, gdybyśmy pominęli jego potyczkę z policyjnym aparatem przymusu w rodzinnym Dynowie. Tamtejsza policja przydybała go na źle zaparkowanym fiacie 126p — w kolorze przypominającym lakier do paznokci 11-letnich dziewczynek: malinowy metalik.
Próbowano wymusić na Szeremecie zapłatę mandatu w wysokości 300 złotych. On jednak nie zamierzał płacić. Jest przecież człowiekiem wolnym — a organy ścigania nie traktowały go na zasadach braterstwa. Ba! Były elementem napływowym w Dynowie. Pragnęły jedynie unaocznić swoją grozę, opresyjność i wszechwładzę.
W rezultacie, zamiast prostego mandatu, sprawa trafiła przed sąd w Sanoku, który zmuszony był pochylić się nad kwestią: wywrotowego parkowania, lichwiarskiej grzywny, obrazy majestatu policyjnej władzy, a także nad jeszcze jednym zarzutem, którego nawet sam podsądny nie potrafił wyjaśnić.
Sprawa nadal zawisła w powietrzu.
Dla pełni satysfakcji lokalnego posterunku warto donieść: opłata wstępna za pomoc prawną, jaką Szeremeta uiścił, była kilkakrotnie wyższa niż rzeczone 300 złotych.
Jesteście, panowie, z siebie zadowoleni?
Trzy dni do wojny
Decyzję o podjęciu wojny Szeremeta podjął 7 marca zeszłego roku, by już 10 marca stawić się w punkcie mobilizacyjnym w Kijowie. Tam otrzymał kurtkę w kamuflażu MM-4 — cyfrowy wzór plam koloru gliny, cegły i piasku, z żółto-niebieską flagą naszytą na przedramieniu.
Wraz z karabinem wręczono mu również podstawy ukraińskiej doktryny wojennej: strzelać do wszystkiego, co się rusza albo nie rusza, byle ubrane było w kurtki Dubok WSR-84, czyli w klasyczny leśny kamuflaż przeciwnika.
Międzynarodowy pluton i matematyka śmierci
„Kozaka” wcielono do tzw. brygady międzynarodowej. Powierzono mu dowództwo nad plutonem sześcioosobowym — lub, według innych źródeł, batalionem liczącym trzystu strzelców. Dla bezpieczeństwa narracji przyjmijmy tę pierwszą wersję.
Pod jego dowództwem znaleźli się: dwóch Filipińczyków, dwóch Japończyków, Francuz, jeszcze jeden Polak i Amerykanin. To daje… siedem osób?
Być może, bo któregoś z nich, według niepotwierdzonych relacji, zastrzelono przy użyciu pocisku kasetowego. Jego subładunki fosforowe wypaliły mu wnętrzności — w całej objętości tułowia.
Łąki, Łowicz i lornetka
Dokumentacja filmowa z tego okresu jednoznacznie pokazuje, że „Kozak” Szeremeta biegał po polach i łąkach z lornetką, w ubłoconych gumo-filcach. Sypiał bezpośrednio na ziemi i żywił się spaghetti z sosem bolońskim typu „Łowicz” — mielone mięso, przecier pomidorowy, parmezan i kostka bulionowa.
Nie można z całą pewnością stwierdzić, że kogoś zabił. Jednak moment, w którym wrzuca granat do wnętrza Bojowego Wozu Rozpoznawczego, uprzednio rozstrzelanego przez artylerię, daje sporo do myślenia.
Najważniejsze jednak — z perspektywy jego zaburzeń osobowości (histrionicznych) — było to, że wreszcie zainteresowały się nim media.
W materiale filmowym przygotowanym dla Wprostu, widzimy „Kozaka”, jak deklaruje, że „oczyszczają teren”, „walczy za wolność — dla swojej ukraińskiej córki, która bawi się z pytonem (taki wąż)” oraz że „najważniejsza na wojnie jest artyleria”. Uczciwie przyznaje też, że „na dronach się nie zna”.
Żeby chociaż nie poszło na marne
By śmierć plutonowego Szeremety — to jedno, jedyne życie, które po pięciu miliardach lat ewolucji żywych komórek zdarzyło się tylko raz — nie poszła całkiem na marne:
W Polsce 99,99999% młodych mężczyzn, napompowanych patriotycznym hajem, z brodami stylizowanymi przez barberów, podpisujących się pseudonimami w stylu „WytneWamOko32” pod komentarzami typu „Śmierć ruskiej onucy”, nie zna wojny.
Bliżej kału niż mitu
Większość tych wiejskich głupków, niestety, przypomina Janusza Szeremetę. W rzeczywistości był on bardziej producentem kału, moczu, gazów jelitowych, spermy, potu, flegmy, wymiocin i ropy niż współczesnym guru finansów z ilorazem inteligencji dążącym do nieskończoności. Nie ujmował piękna brzydoty z wyczuwalną, lecz nienachalną wyższością.
A jednak Szeremeta odstawał od tych wszystkich monterów ogumienia ze smarem za paznokciami, rowerzystów z pyszne.pl o grubych łydach i hydraulików od CO z futrem pod pachą. Przeżył pod kulami aż 271 dni.
Wy nie będziecie mieć tego szczęścia. Zaryjecie mordą w błoto, z krwawą dziurą we włosach na potylicy — już pierwszego dnia.
Dlatego, jeśli przetrwacie szkolenia tych 200 tysięcy chłopa, uczonych rzeczy niezapewniających długowieczności, wróćcie do domów i zacznijcie myśleć. O tym, co zrobić, żeby naprawdę nie iść do piachu.
Bo obecny rząd — ani ten, ani żaden z narodów ościennych — nie gwarantuje wam niczego. A to oznacza, że historia taka jak ta, o zasranej śmierci w błocie, może być wasza.
Tyle że nikt jej nie opublikuje. Odstrasza reklamodawców.
Poprzedni artykuł
Następny
O Autorze :
Tragedia optymalna
„Wszystko zadziałało. I właśnie dlatego umarła.” Kliknij, żeby wejść w świat, którego nie da się pojąć. 🔓 Otwórz tekst Tragedia optymalna W minionym tygodniu media, jak zauważył z błyskiem klawiatury Super Express, obwieściły światu „Wielką tragedię Anastazji Buryk”. Słusznie, ale nie do końca. Bo to była tylko jedna tragedia, z pięciu. Tylko końcowa. A zarazem środkowa. Była tragedią w tragedii, wynikiem tragedii i przyczyną kolejnych tragedii. Można by powiedzieć, że była to tragedia fraktalna — każdą łzę dało się rozbić na mniejsze łzy albo połączyć w ocean łez. Nie dziwi więc, że temat chwycił. Bo przecież Polacy - od dekad programowani kazalnicą, różańcem i cierpiętniczym mitologiem narodowym - tragedię chłoną jak kisiel z opłatkiem. Ale to nie tylko o to chodzi. Historia Anastazji ma w sobie coś więcej. Idealna medialnie, bo łączyła trzy rzadkie składniki: zło, nonsens i absurd - […]
Zachód gra, Wschód krwawi
Moje badania (czytaj: przeglądanie Twittera) ujawniły zadziwiającą jednomyślność opinii w kwestiach globalnej polityki. Donald Trump – Hitler! Putin – Hitler, Ursula von der Leyen – Hitler w spódnicy. Zełenski jeszcze nie został Hitlerem, prawdopodobnie ze względu na swoje semickie pochodzenie, ale właśnie ta drażliwa kwestia jest coraz częściej eksploatowana. Ośmieliłem się zatem zauważyć publicznie, że hurtowe rozdawanie tytułu Hitlera trąci infantylizmem. Efekt? Furia. Jak widać, niektórzy wolą prostackie etykietki niż złożoną analizę. Zresztą, czy w tej wojnie kogokolwiek interesuje logika? Przecież wszystko opiera się na sprzecznościach. fot. Vitalii Yurasov Wuj Sam wystawia rachunek Przyjrzyjmy się, jak to wygląda. Jakie są marzenia i żądania np. Trumpa wobec Ukrainy. Trump mówi: „Chcemy 50 proc. ukraińskich zasobów i – musimy to wreszcie jasno powiedzieć – Ukraińcy powinni byli od początku zrozumieć, jako naród kulturalny, że czołgi nie były za darmo. No, może na […]
Od castingu do trumny: historia Janusza “Kozaka” Szeremety
Na froncie wojny w Ukrainie poległo dwóch polskich żołnierzy. Jednym z nich był Janusz Szeremeta, ps. „Kozak” — odszedł jak prawdziwy bohater, oddając w ostatnim momencie magazynek swojemu towarzyszowi broni. Taki był. Do końca wierny przysiędze, gotów poświęcić własne życie dla innych. Nie budzi we mnie sprzeciwu sama śmierć plutonowego Szeremety. Patrząc na jego drogę, wiedziałem, że zmierza ku przeznaczeniu, które wybierają tylko nieliczni. Ginąc, potwierdził to, kim był — wojownikiem. Przełomowy moment III wojny światowej? W moim odczuciu, to wydarzenie zapisze się w historii jako jeden z przełomowych momentów III wojny światowej. Po raz pierwszy zginęli Polacy trzymający broń, świadomie stający do walki w imię sprawy większej niż oni sami. To coś zupełnie innego niż tragiczna śmierć dwóch rolników w zabrudzonych kufajkach, przygniecionych dyszlami od przyczepy z kukurydzą, trafionej zabłąkaną rakietą. I uprzedzając głosy powątpiewających, którzy uważają się za […]
Bitwa o macicę trwa
Paweł Szpot, luminarz Instytutu Badań Toksykologicznych, zapewne z grymasem politowania, a może i z nutą perwersyjnej satysfakcji, zapoznał się z artykułem w "New York Timesie". Gazeta ta, ze swadą godną plotek z magla, rozpisywała się o jego nowatorskiej metodzie wykrywania aborcji farmakologicznej. Oczywiście, każdy naukowiec marzy o takiej reklamie, ale "Times" rzadko zniża się do poziomu prowincjonalnych odkryć. Tym razem jednak uczynił wyjątek, roztaczając przed czytelnikami wizję chromatografii cieczowej, niczym Świętego Graala ginekologii sądowej. Zjadliwie zauważono, że badania sfinansował polski rząd, ten sam, który z lubością wsadza kobiety do więzień za próbę decydowania o własnym ciele. "Times" nie omieszkał wspomnieć o kontekście politycznym, malując obraz Polski jako kraju opanowanego przez religijnych fanatyków. Czy doktor Szpot podziela tezę "Timesa"? Tego nie wie nikt. W swoim lakonicznym opisie metody, zamieszczonym w szwajcarskim periodyku "MDPI", naukowiec unika odpowiedzi na niewygodne pytania. Milczy na […]
Półczłowiek, ćwierćczłowiek, człowiek: Dramat w pieluchach
Mniej więcej co sześć lat, jak dobrze wyliczyłem, parlamentarzyści stają przed tym samym problemem. Byłoby to naprawdę irytujące, gdyby za każdym razem byli to ci sami ludzie. Można by jednak oczekiwać, że nowi parlamentarzyści zapoznają się z dorobkiem swoich poprzedników, aby nie musieć zaczynać pewnych prac koncepcyjnych od zera – i nie silić się na wyważanie otwartych drzwi. W tej kadencji Sejmu powołano już nadzwyczajną komisję sejmową do sprawy: skrobać czy nie skrobać, kiedy wolno skrobać, kogo wolno skrobać, a kogo wyskrobać. Komisja jest nadzwyczajna – zapewne po to, by podkreślić rangę skrobania – choć deputowani pozostają zwyczajni, czyli niedouczeni. To nie wróży żadnego przełomu. Spróbujmy zatem popchnąć sprawy do przodu, dostarczając wybrańcom narodu paliwa do przemyśleń. Może to wreszcie spowoduje zmianę paradygmatów – nie tylko u tych, którzy stanowią prawo, ale i u tych, którzy mu podlegają. Ostatnio czytałem […]
Powiązane
Tragedia optymalna
„Wszystko zadziałało. I właśnie dlatego umarła.” Kliknij, żeby wejść w świat, którego nie da się pojąć. 🔓 Otwórz tekst Tragedia optymalna W minionym tygodniu media, jak zauważył z błyskiem klawiatury Super Express, obwieściły światu „Wielką tragedię Anastazji Buryk”. Słusznie, ale nie do końca. Bo to była tylko jedna tragedia, z pięciu. Tylko końcowa. A zarazem środkowa. Była tragedią w tragedii, wynikiem tragedii i przyczyną kolejnych tragedii. Można by powiedzieć, że była to tragedia fraktalna — każdą łzę dało się rozbić na mniejsze łzy albo połączyć w ocean łez. Nie dziwi więc, że temat chwycił. Bo przecież Polacy - od dekad programowani kazalnicą, różańcem i cierpiętniczym mitologiem narodowym - tragedię chłoną jak kisiel z opłatkiem. Ale to nie tylko o to chodzi. Historia Anastazji ma w sobie coś więcej. Idealna medialnie, bo łączyła trzy rzadkie składniki: zło, nonsens i absurd - […]
Między sercem a portfelem
Dlaczego Polska dała Ukrainie najwięcej (względem PKB) i co z tego ma Niewątpliwie mamy do czynienia ze zjawiskiem w historii Polski niebywałym na taką skalę - odruchem społecznym bez precedensu, kiedy to Polska i Polacy pomagają swoim sąsiadom, zamiast tradycyjnie ruszać na nich z szablą albo przynajmniej z pretensją. To nam się jeszcze nie przytrafiło, przynajmniej w takim wymiarze, bo zwykle z sąsiadami utrzymywaliśmy stosunki, powiedzmy, „dynamiczne”. Owszem, mieliśmy już w historii epizody filantropii państwowej: w 1951 roku przyjęliśmy około piętnastu tysięcy Greków - ofiar wojny domowej, którzy po przegranej z królewską armią i Amerykanami trafili do Polski Ludowej. W kraju, gdzie ludzie nie mieli na buty, znaleźli się tacy, co potrafili obcym dać dach, chleb i węgiel. Potem, gdy generał Pinochet rozstrzeliwał w Chile lewicę, my także otworzyliśmy ramiona. Co prawda niezbyt szeroko, ale jednak - dla tych, których […]
JAK NIE ZOSTAĆ BOHATEREM I ZACHOWAĆ WOLNOŚĆ
Polacy zaczęli śnić o czołgach w garażu i schronach przeciwatomowych w ogródku. Jeszcze niedawno marzeniem była sauna i grill na tarasie. Statystyki tylko potwierdzają ten senny koszmar: ilość wydanych zezwoleń na broń rośnie rok do roku o 12-13 procent. Armia puchnie. W 2023 mieliśmy 134 tysiące żołnierzy zawodowych, w 2024 już 144 tysiące, a pod bronią znajduje się obecnie około 205 tysięcy szabel. Równolegle eksplodował rynek cywilny. Polacy „rzucili się” na produkty obronne, sprzęt survivalowy i akcesoria do samoobrony. Sklepy outdoorowe odnotowały wzrosty sprzedaży 600-800 procent. Takie liczby mogłyby zawstydzić nawet twórców piramid finansowych. Najchętniej kupujemy śpiwory, latarki, noże, kamuflaże, mundury, gazy łzawiące i multitoole. Krótko mówiąc: naród, który jeszcze przed chwilą chodził w sandałach ze skarpetką, teraz szykuje się do wojny totalnej, uzbrojony w scyzoryk i gaz pieprzowy. Kursy survivalowe i bushcraftowe wyprzedają się szybciej niż wejściówki na koncert […]
Kiedy fakty przeszkadzają w dobrej historii
Minęły trzy lata od sierpnia 2022 roku, gdy świat debatował nad śmiercią Darii Duginy. Młoda kobieta (29 lat), córka rosyjskiego filozofa i wykładowcy Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego im. M.W. Łomonosowa, Aleksandra Dugina, spłonęła żywcem. Samochód, którym podróżowała – Toyota Land Cruiser Prado – eksplodował, a następnie stanął w płomieniach. Aleksandr Dugin jest uznawany za „putinowskiego Rasputina”, a jego córka, dziennikarka, również aktywnie uczestniczyła w rosyjskiej propagandzie. W tamtym czasie „New York Times” wskazywał palcem na przeciwników wojny, podczas gdy „Forsal” widział w tym sprawkę jej zwolenników. TASS oskarżał Ukraińców, „The Guardian” Rosjan sprzeciwiających się wojnie. Wirtualna Polska, powołując się na „ekspertów” (jakich?), sugerowała atak pod fałszywą flagą, mający utwierdzić Rosjan w poczuciu zagrożenia. „The Washington Post” widział w tym zemstę na Kremlu, a „Wprost”, cytując „The Sun”, spekulował o GRU i cichym przyzwoleniu Putina. Tyle teorii, że dziw brał, iż Dugina […]
Od dinozaurów do żubrów
Eureka! Mięsożercy, niczym dinozaury przed nimi, zdają się odchodzić do lamusa. W Polsce wilków tyle co kot napłakał (jakieś dwa tysiące), a niedźwiedzi ledwie setka. Tymczasem krowy, te przeżuwające symbole postępu, liczą sobie prawie 6,5 miliona. Człowiek, niby wszystkożerny, mógłby spokojnie przejść na dietę wegetariańską, wzorem tych 9,6 miliona świń. Natura ewoluuje, a prymitywni łowcy ustępują miejsca przeżuwaczom. Nawet wśród owadów królują roślinożercy: foliofagi, melitofagi i korniki. Komarzyce, te krwiopijne wyjątki, są tylko marginesem. Zielona rewolucja niesie ze sobą przemiany intelektualne. Umysł renifera, jak wiadomo, różni się od umysłu geparda. Wzór do Naśladowania Weźmy przykład z żubra, polskiego króla puszczy. Ten roślinożerny mędrzec wie, że życie nie wymaga zabijania. "Trawa jest za darmo!" - głosi żubrza filozofia. I rzeczywiście, życie kopytnych wydaje się szczęśliwsze, zdrowsze i harmonijne niż nasze, ludzkie, naznaczone rozmaitymi ułomnościami. Żubry, poza zamiłowaniem do zieleniny, nie mają […]
Zachód gra, Wschód krwawi
Moje badania (czytaj: przeglądanie Twittera) ujawniły zadziwiającą jednomyślność opinii w kwestiach globalnej polityki. Donald Trump – Hitler! Putin – Hitler, Ursula von der Leyen – Hitler w spódnicy. Zełenski jeszcze nie został Hitlerem, prawdopodobnie ze względu na swoje semickie pochodzenie, ale właśnie ta drażliwa kwestia jest coraz częściej eksploatowana. Ośmieliłem się zatem zauważyć publicznie, że hurtowe rozdawanie tytułu Hitlera trąci infantylizmem. Efekt? Furia. Jak widać, niektórzy wolą prostackie etykietki niż złożoną analizę. Zresztą, czy w tej wojnie kogokolwiek interesuje logika? Przecież wszystko opiera się na sprzecznościach. fot. Vitalii Yurasov Wuj Sam wystawia rachunek Przyjrzyjmy się, jak to wygląda. Jakie są marzenia i żądania np. Trumpa wobec Ukrainy. Trump mówi: „Chcemy 50 proc. ukraińskich zasobów i – musimy to wreszcie jasno powiedzieć – Ukraińcy powinni byli od początku zrozumieć, jako naród kulturalny, że czołgi nie były za darmo. No, może na […]
Bądź pierwszym, który skomentuje!