Pomnik opresji przy Alejach Jerozolimskich

W dziejach Warszawy są obiekty, które wracają uparcie jak źle napisane ustawy. Na przykład radar prędkości stojący przy Alejach Jerozolimskich – urządzenie, które można śmiało uznać za pomnik relacji państwa z obywatelem. Pojawił się jako wyraz troski o bezpieczeństwo. W teorii miał dyscyplinować kierowców, w praktyce – dyscyplinować statystykę mandatową. Ustawiony na jednej z najszerszych i najbardziej „samochodowych” arterii miasta, od początku wyglądał jak prowokacja: „jedź wolno, choć droga krzyczy: jedź szybciej”. Szybko stał się jednym z najskuteczniejszych fotoradarów w Warszawie. W ciągu miesiąca zarejestrował około 8 tysięcy rzekomych wykroczeń, a do końca stycznia 2025 roku – nawet około 12,5 tysiąca naruszeń. W lutym 2025 roku fotoradar dostał w mordę siekierą. Szacowane szkody: 50 tys. zł. Po naprawie radar wrócił dokładnie w to samo miejsce 17 kwietnia 2025 roku. Zaledwie 48 godzin później został ponownie potraktowany jak Żyd na gestapo. Administracja nie zrozumiała aluzji. 23 grudnia 2025 roku radar znów został zamontowany przy Alejach Jerozolimskich 239 jako element Centrum Automatycznego Nadzoru nad Ruchem Drogowym (CANARD). Tym razem dostał w pysk workiem z białą farbą. Radar nie został zniszczony dlatego, że kierowcy nienawidzą bezpieczeństwa. Został zniszczony, bo w tym miejscu symbolizuje coś innego: brak sensu, arogancję władzy i pogardę dla obywatela-kierowcy. To pomnik budowy państwa opresji. Za ten pomnik odpowiada Andrzej Kolasa – dyrektor CANARD, typowy przykład „urzędnika systemowego”: człowiek realnie decyzyjny, ale niemal całkowicie niewidoczny publicznie. W granatowym mundurze administracji, cierpiący na chroniczny brak atencji społecznej.