W dziejach Warszawy są obiekty, które wracają uparcie jak źle napisane ustawy. Na przykład radar prędkości stojący przy Alejach Jerozolimskich – urządzenie, które można śmiało uznać za pomnik relacji państwa z obywatelem. Pojawił się jako wyraz troski o bezpieczeństwo. W teorii miał dyscyplinować kierowców, w praktyce – dyscyplinować statystykę mandatową. Ustawiony na jednej z najszerszych i najbardziej „samochodowych” arterii miasta, od początku wyglądał jak prowokacja: „jedź wolno, choć droga krzyczy: jedź szybciej”. Szybko stał się jednym z najskuteczniejszych fotoradarów w Warszawie. W ciągu miesiąca zarejestrował około 8 tysięcy rzekomych wykroczeń, a do końca stycznia 2025 roku – nawet około 12,5 tysiąca naruszeń.
W lutym 2025 roku fotoradar dostał w mordę siekierą. Szacowane szkody: 50 tys. zł. Po naprawie radar wrócił dokładnie w to samo miejsce 17 kwietnia 2025 roku. Zaledwie 48 godzin później został ponownie potraktowany jak Żyd na gestapo.
Administracja nie zrozumiała aluzji. 23 grudnia 2025 roku radar znów został zamontowany przy Alejach Jerozolimskich 239 jako element Centrum Automatycznego Nadzoru nad Ruchem Drogowym (CANARD). Tym razem dostał w pysk workiem z białą farbą.
Radar nie został zniszczony dlatego, że kierowcy nienawidzą bezpieczeństwa. Został zniszczony, bo w tym miejscu symbolizuje coś innego: brak sensu, arogancję władzy i pogardę dla obywatela-kierowcy. To pomnik budowy państwa opresji.
Za ten pomnik odpowiada Andrzej Kolasa – dyrektor CANARD, typowy przykład „urzędnika systemowego”: człowiek realnie decyzyjny, ale niemal całkowicie niewidoczny publicznie. W granatowym mundurze administracji, cierpiący na chroniczny brak atencji społecznej.

Zapaliła się turbina wiatrowa przy drodze wojewódzkiej nr 111, między Koniewem a Skoszewem (woj. zachodniopomorskie). Według relacji mieszkańców pożar poprzedził głośny huk. Na miejsce skierowano kilka zastępów straży pożarnej, które zabezpieczyły teren i – ze względu na wysokość oraz brak możliwości skutecznego gaszenia – ograniczyły działania do „kontrolowania wypalania konstrukcji”. W trakcie pożaru do atmosfery emitowane były znaczne ilości toksycznych i rakotwórczych formaldehydów, fenoli, chlorowodorów, benzenów, toluenu a także tlenki azotu oraz dwutlenek siarki. Tak w praktyce wygląda ta wasza „bezemisyjna” zielona energia

Tatrzański Park Narodowy ogłosił, że od 1 grudnia do 15 maja zamyka trzy popularne szlaki turystyczne: niebieski ze Świstówki Roztockiej do Morskiego Oka, zielony z Doliny Tomanowej na Chudą Przełączkę i fragment czerwonego prowadzącego na Giewont. Oficjalny powód? Troska o śpiące zimą niedźwiedzie, świstaki, nietoperze i jeże. Wszystkie te stworzenia zapadły w błogi sen, nie wadzą nikomu. Dlatego zamykanie szlaków właśnie teraz wydaje się kolejnym góralskim paradoksem. Logika podpowiada coś odwrotnego: jeśli już zamykać Tatry, to raczej od maja do grudnia, kiedy fauna jest rozbudzona, głodna i potrafi z człowieka zrobić przekąskę proteinową.