W wywiadzie dla „Faktu” tłumaczył się ekonomista, prof. Julian Auleytner, pomawiany o wymyślenie programu 500 plus, który – zamiast stymulować urodzenia – zakończył się zupełną klapą demograficzną. Złośliwi mogliby powiedzieć, że profesor stworzył mechanizm… depopulacyjny. W 2024 r. urodziło się w Polsce zaledwie 252 tys. dzieci – najmniej od 200 lat. Współczynnik dzietności spadł do 1,099, czyli głęboko poniżej poziomu zastępowalności pokoleń.

Profesor bronił się, że program owszem, wymyślił, ale nie w tej wersji, którą PiS „splagiatował i splugawił”, wmawiając ludziom, że pieniędzmi da się zwiększyć dzietność. Auleytner utrzymuje, że jego pierwotnym zamysłem było zwalczanie ubóstwa, nie zachęcanie do rodzenia dzieci. To jednak nie poprawia szczególnie wizerunku profesorskiej logiki – bo efekt końcowy był taki, że i tak odbiło się to czkawką w postaci rekordowego spadku urodzeń.

Profesor powinien wiedzieć, że to raczej bieda stymuluje przyrost naturalny, patrz: Afryka Środkowa czy południowa Azja, gdzie wysoka dzietność idzie w parze z niskim poziomem życia. W krajach rozwiniętych natomiast wzrost dobrobytu zawsze prowadził do spadku liczby urodzeń. Likwidacja ubóstwa musiała więc być – paradoksalnie – „zabójcza” także dla polskiej statystyki, co jest elementarzem demografii, a nie wiedzą tajemną z katedry ekonomii.

Władze umysłowe profesora budzą tym większe wątpliwości, że jako główny powód spadku dzietności wskazuje „wyrachowanie w wyborach celów życiowych”. Według mnie – nie. Głównym powodem jest brak seksu, ale jako zagorzały chrześcijanin, który seksem się brzydzi, profesor zapewne nie zgodziłby się z tą opinią.

Donald Tusk pojechał do Berlina i oznajmił Niemcom, że „uważamy w Polsce, iż Polska nie otrzymała zadośćuczynienia za zbrodnie z II wojny światowej”. Dla porządku wypada przypomnieć, że niektórzy w Polsce pamiętają również o tym, iż Pomorze Zachodnie, Śląsk, Warmia i Mazury, Ziemia Lubuska czy Gdańsk nie zawsze należały do naszego państwa – ale to, rzecz jasna, głównie ci, których można zbyć etykietką „postkomunistów”.

Tusk posłużył się też argumentem moralnym wobec kanclerza Merza, wskazując, że kiedy rozmawiał o tym z Scholzem, „ofiar było trochę ponad 60 tysięcy, dzisiaj to jest 50 tysięcy”. I dorzucił: „pospieszcie się, jeżeli naprawdę chcecie wykonać taki gest”. Bo jeśli Niemcy się nie pospieszą, to on sam „będzie rozważał w przyszłym roku, że Polska wypełni tę potrzebę z własnych środków”.

Pozostaje tylko pytanie: dlaczego właśnie „w przyszłym roku”? Donald Tusk jest premierem dziewiąty rok, a po raz pierwszy został nim 18 lat temu. Wtedy ofiar kwalifikujących się do zadośćuczynienia było przecież znacznie więcej niż w lipcu 2024 roku.